Γιάννης Σκληβανιώτης – Ένας ποιητής από τη Λιβαδειά
Ποιητής και συγγραφέας
Γράφει ο Δαμιανός Μωραΐτης
Ο Γιάννης Σκληβανιώτης γεννήθηκε στη Λιβαδειά τον Ιούνιο του 1934 και πέθανε στις 4 Μαρτίου 2026 στην Αθήνα.
Ο μεγαλύτερος από τρία αγόρια μπήκε στη βιοπάλη αφού τελείωσε το γυμνάσιο.
Τα παιδικά του χρόνια σημάδεψαν οι εικόνες της Κατοχής κι αργότερα του Εμφύλιου. Η εικόνα των κρεμασμένων στη Λιβαδειά, όπως επίσης και οι μάχες στο Παγκράτι, όπου έζησε για δύο χρόνια μετά το 1944, μεταξύ ανταρτών και νέων κατακτητών και δοσίλογων, διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του και την στάση ζωής του.
Στην εφηβεία του άρχισε να γνωρίζει τον κόσμο των γραμμάτων και των τεχνών, ο οποίος τον συνάρπασε κι από τότε τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή.
Το 1961 παντρεύεται την Αναστασία Τρωγάδα και το 1962 αποκτούν μια κόρη.
Το 1965 μετακομίζει στην Αθήνα και ασχολείται με το εμπόριο για βιοποριστικούς λόγους.
Συγχρόνως, με ανοιχτούς πλέον ορίζοντες, γνωρίζει τον πολιτισμό σε βάθος, έρχεται σε επαφή και δημιουργεί ουσιαστικές φιλίες με εικαστικούς και παρακολουθεί ότι νέο κυοφορείται στο χώρο.
Από μικρός έγραφε για ό,τι του προκαλούσε αίσθηση, για όποιο συναίσθημα γεννιόταν μέσα του απ’ το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Τα βιβλία του κόσμησαν έργα σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων, απόδειξη σεβασμού και φιλίας χρόνων.
Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε πιστός στην ομορφιά της ζωής, στο δίκιο, στον άνθρωπο.
Ο Γιάννης Σκληβανιώτης πέθανε στις 4 Μαρτίου 2026.
Εργογραφία
(2013) Δεκατέσσερα μαδριγάλια για την Αναστασία. (Έκδοση Γιάννη Σκληβανιώτη)
(2013) Τα μπλουζ του έρωτα και της επιθυμίας. (Έκδοση Γιάννη Σκληβανιώτη)
(2013) Σε ΄ταύρων ωδές και στων ιδεών την πόλη εμιγκρές. (Έκδοση Γιάννη Σκληβανιώτη)
(2012) Σονάτες για φωνή και σιωπή, Μπαρτζουλιάνος Ι. Ηλίας
(2010) Jazz, Μπαρτζουλιάνος Ι. Ηλίας
(2009) Σονέτα και ψίθυροι, Σκληβανιώτης, Ιωάννης Λ.
(2007) Λόγος ψευδής, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2004) Σκόρπια και αταίριαστα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2001) Ο κατασκευασμένος χρόνος, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1998) Άσμα θραυσμάτων, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1997) Μουσικά παρακείμενα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1995) Μια φέτα φεγγάρι, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Τα Μυθικά, Εκδόσεις Καστανιώτη
Κατάλογος των βιβλίων του στη Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς (πατήστε εδώ)
Γράφει για αυτόν ο Κώστας Καναβούρης.
Μας αποχαιρέτισε ο ποιητής Γιάννης Σκληβανιώτης
Αλάργεψε και ο ποιητής Γιάννης Σκληβανιώτης, ο βαθιά Αριστερός, μ’ εκείνη την παλιάς κοπής εντιμότητα, Γιάννης Σκληβανιώτης, ο γλυκός και αγαπημένος φίλος μου ο Γιάννης. Αλάργεψε πλήρης ημερών, όχι επειδή έζησε 92 χρόνια (γεν. 12 Ιουνίου 1934), αλλά επειδή έζησε πλήρης: ερωτευμένος ως το τέλος με την ακριβή του Αναστασία που έφυγε πρώτη. Άξιος φίλος πολύτιμων ανθρώπων όπως ο Χρόνης Μπότσογλου, ο Μιχάλης Γρηγορίου και τόσων άλλων. Ποιητής 13 συλλογών. Πατέρας μιας κόρης, τριών εγγονών και δυο δισέγγονων. Αγωνίστηκε όπως ανάσαινε για ένα καλύτερο κόσμο, έγραψε επίσης όπως ανάσαινε, αναλαμβάνοντας την ευθύνη πραγμάτωσης των ονείρων, αλλά και τις συνέπειες των ματαιώσεων. Λυρικός μ’ ένα επιλύχνιο λυρισμό, ερωτικός με την αιδημοσύνη της γενναίας γυμνότητας και γαλήνιος σαν κωπηλάτης που διασχίζει το μεγάλο μανουάλι του φεγγαριού ήρεμα, για να μη σβήσουν τα κεράκια της αγρυπνίας μας. Τον αποχαιρετούμε όπως του αξίζει: με τα δάκρυα να κυλούν «όσον Θέμις» που λέει και το Ελληνιστικό ταφικό επίγραμμα, και όχι «με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα». Τον αποχαιρετούμε με τα λόγια του:
ΜΕ ΘΛΙΨΗ ΜΑΤΑΙΩΣΕΩΝ
Αναπόφευκτα κάποτε επιστρέφεις
στην παλιά στέγη της ξεχασμένης ελπίδας
όταν σε καλούν τα λευκά της περιστέρια
μη και βρουν ξεχασμένους σπόρους, παλιάς Άνοιξης
στη χούφτα των ονείρων σου
Και να τους πλύνεις » αρμυρό νερό
θέλουν τώρα τα φτερά
από τα αίματα που πάνω τους έσταξαν
σχισμένες σημαίες ματαιώσεων
Εκεί στ’ άνυδρα τώρα τα βαθιά σκαμμένα
τα τότε τρυφερά τα αυγινά σου χέρια
που χάιδεψαν κάποτε τα φτερουγίσματα
των νεοσσών.
Αντίο Γιάννη Σκληβανιώτη. Αντίο αγαπημένε μου φίλε.
